حرف

چيزی كه آدم رو پير میكنه، گذر زمان نيست، حرف نزدنه.
مگه آدم چقدر میتونه حرف رو حرف بذاره و بريزِ توی خودش؟ كلمه روی كلمه بچينه و شهر و كوچههاش رو بالا پايين كنه؟ آدم هر چقدر صبور، هر چقدر توو دار، يه جايی بالاخره كم مياره.
يه جايی میبينی خستهای از اين خودت و خودت بودن، از اين بیشنونده بودن.
مثل آدم در حال سقوط، دست میندازی كه فقط پيداش كنی. در حد دو كلمه.. در يه سلام و خداحافظی ساده، در حد اينكه فقط به خودت قوت قلب بدی كه آروم باش، يكی هست.
اينكه مثل اسپند روی آتيشی، اينكه هر بيست ثانيه يكبار گوشيت رو چك میكنی، اينكه آدم به آدم خيابونها رو میگردی تا پيداش كنی.. يعنی حرف داری.. حرف.
توی زندگی هر آدمی، بايد كسی باشه تا حرفهايی كه دلت نمیخواد ديگران بدونن رو بهش بگی. كسيی كه خيلی مهم نباشه كيه و كجاس. فقط و فقط بودنش مهم باشه....
بايد كسی باشه كه بهش بگی: «يه لحظه صبر كن، منو ببين..
هيچی نگو، هيچی..
فقط به من گوش كن. حرف باهات دارم.. حرف.»
.
حرف نزدن، آدم رو پير میكنه.

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم تیر ۱۳۹۶ساعت 1:20 توسط سانتیاگو |